Vrouwen schrijven niet met hun tieten, het is de lichtjes provocatieve titel van een pas verschenen essaybundel waarin het nieuwe feminisme in stelling wordt gebracht. En waarin een aantal vrouwelijke schrijfsters dubben over genderrollen, alledaags seksisme en achterstelling in letterenland.

Op het debutantenfront lijkt er alleszins weinig aan de hand. We worden dezer dagen bijna overstelpt door vrouwelijke eerstelingen. Kleeft er trouwens wel iets typisch vrouwelijks aan deze debuten? Stuk voor stuk hadden ze door een man geschreven kunnen zijn. Heleen Debruyne voert een mannelijke schlemiel op, Paulien Cornelisse laat een cavia kantooravonturen beleven en het ontheemde hoofdpersonage van Sophia Kurpershoek is vrij universeel. En Roos van Rijswijk schrijft op een rauwe manier over een misgelopen moeder-zoonrelatie.

Maar laten we de vier romans vooral op hun merites beoordelen en niet aan de hand van de politiek correcte seksebarometer.

1 Een verzameling schetsen

Paulien Cornelisse (°1976) hoeft in Nederland maar ergens haar hoofd te vertonen, of er wordt hardop gelachen. Met haar grote kuif en welgebektheid is ze sinds haar schalkse taalboek Taal is zeg maar écht mijn ding een fenomeen. Met opvolger En dan nog iets (2012) versterkte ze dat effect nog. Nu waagt ze zich voor het eerst aan een roman.

Alhoewel, roman. Je kunt het ook een verzameling schetsen noemen. Voor haar prozadebuut koos Cornelisse voor de eigen-beheerformule: omdat ze haar eigen merk is geworden én alle touwtjes strak in handen wilde houden. Toch oogt het boek vrij traditioneel.

Minder gewoon is het hoofdpersonage: een gezellig behaarde cavia, werkzaam op de communicatieafdeling van een bedrijf vol streberige collega's. Het knaagdier kwijt zich plichtsbewust van zijn taken maar kampt - zoals iedereen - met onaangename kantoorsores. Caaf moet een opdringerige ex afweren en valt voor de collega-cavia Enzo. Logisch. Een afslanking hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd. Houvast zoekt Caaf bij een portie paperclips in haar lade.

Vooral de dialogen - heel Hollands van signatuur - drijven dit boek met forse kracht vooruit. Met De verwarde cavia schreef Paulien Cornelisse een soort update van De collega's, Het eiland en The Office. Typerende dialoog: 'Hij heeft een burn-out', zei Cavia. 'Iedereen die tien jaar in de IT zit, krijgt een burn-out', zei Enzo. 'En als je die niet krijgt, is er iets mis met je.'

De verwarde cavia gaat erin als zoete koek en is balsem op de wonde voor veel kantoorpikken. Maar literair blijft dit een lichtgewicht. Het zal Cornelisse met haar absurdistische je-ne-sais-quoi worst wezen. Haar laconieke, ontwapenende blik maakt veel goed. Helaas wentelt ze zich iets te vaak in de rol van publiekspleaser, mikkend op de makkelijke lach.

Paulien Cornelisse,De verwarde cavia, eigen beheer, 160 p.