Twee kleine ezeltjes vertrekken samen op reis. Plots valt een van hen dood neer. Het overgebleven ezeltje is intens verdrietig. Wanneer hij zijn ogen weer opent, merkt hij dat zijn vriend in een steen is veranderd. Zonder goed te weten waarom, besluit hij de steen mee te nemen. De last is enorm, en in de eerste dagen komt hij nauwelijks vooruit. Toch zet hij de reis voort die hij samen met zijn vriend begonnen was.

Na verloop van tijd begint het ezeltje met de steen te praten over vroeger. Dat helpt hem zich minder alleen te voelen. Gaandeweg lijkt de steen minder zwaar te worden, en lukt het hem ook om gelukkige herinneringen op te halen. Uiteindelijk verandert de steen in een diamant — het meest kostbare bezit van het ezeltje. Die diamant neemt hij mee op al zijn nieuwe avonturen. Soms prikt ze nog een beetje, maar dat mag.

Hoewel de letterlijke inhoud van het verhaal eenvoudig lijkt, is het boek op een bijzonder symbolische en ontroerende manier geschreven. Het biedt een herkenbare en bruikbare metafoor om jonge kinderen, maar eventueel ook oudere kinderen, te helpen omgaan met verlies.

De verhaallijn voelt soms wat abrupt aan, door de plotselinge dood van het ezeltje en de onverwachte transformatie van de steen in een diamant. Toch leest het verhaal vlot. De auteur gebruikt rijke maar toegankelijke taal, die goed aansluit bij het jonge publiek. Bepaalde woorden worden geaccentueerd met kleur, wat visueel aantrekkelijk is, al lijkt deze keuze niet altijd de inhoud extra te ondersteunen. De illustraties geven de emoties van het ezeltje op een treffende manier weer.

Een waardevol boekje dat op een tedere en doordachte manier een moeilijk thema bespreekbaar maakt voor jonge kinderen.